ડી.જે. નંદન

‘આજના દર્શક સ્પીડ ઇચ્છે છે, સ્થિરતા નહીં.’ આ વાત આજકાલ ફિલ્મ જગતમાં કોઈ મહામંત્રની જેમ ગુંજી રહી છે. એવું કહેવામાં આવી રહ્યું છે કે મોબાઈલ સ્ક્રીન, રીલ કલ્ચર અને સતત બદલાતી ડિજિટલ દુનિયાએ યુવાનોને એટલા અધીરા બનાવી દીધા છે કે હવે તેઓ માત્ર એવી જ ફિલ્મો જોઈ શકે છે અથવા જુએ છે, જે શરૂઆતની 10 મિનિટમાં જ દર્શકોને ઝકડી લે, થોડી વારમાં ચોંકાવે અને ક્યાંય પણ અટક્યા વગર સતત આગળ વધતી રહે. આના માટે ફિલ્મોમાં ફાસ્ટ એડિટિંગ, નાના દૃશ્યો અને સતત આવતા ટ્વિસ્ટનું ચલણ વધ્યું છે. કુલ મળીને આ એક ‘હાઈ ઇન્ગેજિંગ ડ્રામા’ છે.

શું સાચે જ યુવા દર્શક માત્ર તેજ રફતાર ફિલ્મોનો જ દીવાનો છે? જો એવું જ હોત તો ‘12th ફેલ’ અને ‘લાપતા લેડીઝ’ જેવી ફિલ્મો, જે ઘણી ધીમી છે, તેને યુવાનો આટલી બધી કેમ પસંદ કરત? આજનો યુવા દર્શક ખરેખર સ્ટોરીમાં બિનજરૂરી ખેંચાણ નથી ઈચ્છતો, તેનો અર્થ એ પણ નથી કે તે ભાવનાત્મક ઊંડાણને સમજતો નથી. જ્યારે પણ એવી ફિલ્મો આવે છે કે જેમાં ભાવનાત્મક ઊંડાણ હોય છે, ત્યારે તે તેને ચોક્કસપણે પસંદ કરે છે. 

ઉપર જે બે ફિલ્મો ‘12th ફેલ’ અને ‘લાપતા લેડીઝ’નું ઉદાહરણ આપવામાં આવ્યું છે, તે ખરેખર તાજેતરની ઘણી ફિલ્મો જેવી કે ‘એનિમલ’, ‘જવાન’ અને ‘મુંજ્યા’ જે સુપરહિટ પણ રહી અને હાઈ ઇન્ગેજિંગ તથા તેજ રફતાર વાળી પણ હતી, તેની સરખામણીમાં આ બંને ફિલ્મો સ્લો મોશન લાગતી હતી.

કુલ મળીને કહેવાનો અર્થ એ છે કે જો ફિલ્મો દર્શકને સતત માનસિક અને ભાવનાત્મક રીતે જોડી રાખે છે, તો તે ધીમી હોવા છતાં પણ પ્રભાવશાળી હોઈ શકે છે.