ડાયથી વાળ કાળા કરીશ, પણ ચહેરા પરની કરચલી પર શું લગાડીશ
હસ્યા તો મારા સમ -સુભાષ ઠાકર
"કઇ સાડી પહેરું?
ચમકો નઇ, આ હું તો નથી જ પૂછતો એનું જનરલ જ્ઞાન તો તમને હશે જ. યુગોથી મરચાં, કોથમીર, આદું લેવા જતી સમગ્ર નારી જગતનો આ સળગતો પ્રશ્ર્ન છે. પણ આપણી અંગત ચંપાકલી સિવાય કોઇ બીજીએ આ સવાલ કર્યો? ના. કારણ કે બધ ચંપાકલીઓને ખબર છે કે જયાં સુધી ઘરની બૅન્કની ચૅક બુક હોય ત્યાં સુધી કોઇના ચેક પર સહી કરવી એ સહી નથી. નથી ને નથી જ. બરાબર?
હું જાણું છું ને સમજુ છું કે પરમેશ્ર્વર કરતા આપણામાં વધુ વિશ્ર્વાસ મૂકી ને પતિ એ જ પરમેશ્ર્વર માની પૂછયું હોય કે કઇ સાડી પહેરું ને જવાબ ન આપુ તો મારી આખી વાંચક મંડળી ભડકે "અલ્યા ચરકટ, જવાબ ન આવડતો હોય કે ખબર ન પડતી હોય કે તારી ચંપાને કઇ સાડી શોભશે. સુંદર લાગશે તો પતિ થયો એ પહેલા પતી કેમ ન ગયો.
"અરે હું તો હમણાં ધડ કરતાં કઇ દઉં કે, આ પહેર, આ કલર તને શોભશે પણ એકવાર જોરદાર લોચો થઇ ગયેલો. સાંભળો, બન્યું એવું કે એ વખતે મેં મારા સાસુમાને સમજાવ્યા. બા, સસરાજી ટ્રાફિક પોલીસમાં નોકરી કરતા હોય એટલે આખી જિંદગી કંઇ લાલ-લીલી ને પીળી જ સાડી પહેરાય, એવી જિદ છોડી દો ક્યારેક સફેદ સાડી પણ પહેરાય... ને સાસુ હોવા છતાં મારી વાતનો કર્યો અમલ ને બગલાની પાંખ જેવી ધોળી સાડી પહેરી. ને બૉસ, ચાલે એટલે બીસ સાલ બાદમાં જાણે "કહી દીપ જલે કહી દિલ ગાતા ગાતા વહીદા જતી હોય એવું લાગે. મે કિધુ બા, આ ઉંમરે પણ સફેદ સાડીમાં એવા બ્યુટીફુલ લાગો છો ને જામો છો કે કોઇની નજર ન લાગે એટલે હમણાં તમારા અંબોડામાં લીંબુ, મરચાં લટકાવી દઉં, પણ હમણાં હમણાં તો લીંબુને જ કોઇની નજર લાગી છે. એટલે માંડી વાળુ છું. પણ તમે દેખાઓ છો. સોલીડ... પછી તો સાસુમાએ એક અઠવાડિયાં સુધી સતત સફેદ સાડી પહેરી પણ સસરાજી સફેદ સાડીમાં વધુ ન જોઇ શકયા ને કદાચ વિધવાનું રૂપ દેખાયું. ટપકી પડ્યા. આ ભવ્ય ભૂતકાળ હજી મારી આંખ સામે તરવરે છે. ને હું ધ્રૂજી ઉઠું છું. એટલે ચંપાકલીને કહી દઉં કે આ સફેદ સાડી પહેર ને એ ભવ્ય ભૂતકાળ પાછો રિપીટ થાય ને હું મરી જઉં તો? અને હું ય માણસ છું મને મરવાની બીક ન લાગે? (તમે શેના ના પાડો છો, મરવાનું મારે છે, તમારે નઇ). આ કોલમને હું બન્ને ઓલવાઇ જઇએ.
કબૂલ કે આમાં આઇ મીન સાડી-પસંદમાં આપણને હાંધાનીયે હમજણ પડતી ન હોય તો પણ કેમ જાણે આપણે સાડી વિશે ગહન ચિંતન કરી અદ્ભુત જ્ઞાન મેળવી સાડી પર ઙઇંઉ કર્યું હોય એવા ચહેરા પર ખોટા હાવભાવ લાવીને જવાબ આપીએ. તું આઝાદ છે. ડાર્લિંગ જો તુમકો હો પસંદ ઉસે હમ હા બોલગે તુ બ્લ્યુ કો અગર રેડ કહો હમ રેડ કહેગે... મનમાં બોલ્યો તારી સાથે કોણ માથાકૂટ કરે...
પણ હે મારી પુરુષ મંડળી તમારા પહેરેલા શર્ટના સોગંદ ખાઇને કહેજો આપણી સત્તરસો પેઢીથી કંઇ સાડી પહેરુંની સામે ખૂન કા બદલા ખૂનની જેમ પૂછયું. "બકા. આજે કયુ પેન્ટ પહેરું? ના... ને તંબુરામાંથી પૂછીએ આપણી પાસે ત્રણ પેન્ટનો લિમિટેડ સ્ટોક હોય એમાં એક પહેર્યું હોય, એક ધોવા નાખ્યું હોય તો જે વધ્યુ એ કોણ બાપુજી પહેરે? ચાલો તમારી શુરવીરતાની તલવાર પાછી મ્યાનમાં મુકી દો.
સમજું છું મારા બાપ બધું ય સમજું છું ને જાણું છું કે તમારા મર્ડર મન પર ગલગલીયા થતા હોય ને દિલમાં બહારના ઑર્ડર પર પૂરતું ધ્યાન આપવામાં આવશે, એવું રોમેન્ટિક બૉર્ડ માર્યું હોવા છતાં મજબૂરીથી ઘરના ઑર્ડર ઉપર જ ધ્યાન આપવું પડે છે, અલ્યા ભૈ આ કડવી દવાનો ઘૂટ તમારા ગળે ઉતારતા તકલીફ પડશે. પણ સમાજ સાથે જીવવું હોય તો સત્ય તમારી સામે લાવવું એ બ્રાહ્મણ તરીકે તો ઠીક, પણ ભારતીય નાગરિક તરીકે મારી ફરજ છે. બોલો ભારત માતા કી જય.
અરે સાલુ બીજુ દુ:ખ એ છે કે પોતાની ચંપાકલીએ એ ક્યારેય પૂછયું કે કયું બ્લાઉઝ મેચ થશે? ના. વાળમાં કયું બકકલ ભરાવું? ના. કંઇ લિપસ્ટિક લગાડું? ના અરે આપણી તબિયત નાજુક હોય તો પણ ક્યારેય પૂછયું કે, આજે કપાળમાં થોડો નાનો ચાંલ્લો કરું તો ચાલશે? ના. કયા ચંપલ પહેરું? ના. આપણને લાગી ન આવે? બધી ચંપાકલીઓએ માત્ર સાડીનું જ પૂછવાનું? ના... ના બીજા બધા શૃંગારના કયા ગુના છે? ધિકકારું છું હું આવી વાઇફોને ... ચલ હટ....
"અરે તમે જલદી બોલો ને કઇ સાડી પહેરું? પ્લીઈઈઈઝ....
"અરે તું મારી નસ ન ખેંચ. મેં પૂછ્યું "ક્યું શર્ટ પહેરું? અરે હમણાં બ્રાહ્મણ સોશિયલ ગ્રુપ તરફથી તને બે સાડી મફતમાં આપેલી એમાંથી કોઇપણ એક પહેર...
અરે તમે મશ્કરી ન કરો. બે સાડી એટલે બેસાડી દીધેલી. સાલુ સાડી હતી કે હાથરૂમાલ, મારું વજન ૬૦માંથી ૧૬૦ થયું એટલે એક પણ સાડી માપની ન નીકળી. મે એક સાડી પહેરી તો બધા પૂછવા લાગ્યા કેમ આજે શરીર પર મફલર જ વીટાળ્યું છે? હું અંદરથી રડી પડી. ચાર સાડી ભેગી પહેરું તો જ એક સાડી જેવું લાગે... એટલે મારી મૂંઝવણ વધી ગઇ વ્હાલા... મને એક સાડી સીવડાવી આપો.
ઑન ધ સ્પોટ મારી સામે આખો ભૂતકાળ તરવરી ઉઠયો. અહાહાહા કેવો ભવ્ય ભૂતકાળ મારા લગ્ન વખતે. આખું ગામ મંડી પડેલું. કાગડો દહીથરૂ લઇ ગયો. આ અપમાન? પણ દહીથરૂ તો કયાં કોઇએ જોયું છે? પણ આજે એ જ બેભાનીયાઓને ભાન થયું કે કાગડો દહીથરુ નથી લઇ ગયો. પણ વાંદરી સફરજન લઇ ગઇ છે... લગ્ન મંડપમાં પતિ-પત્ની લાગતા આજે મા-દીકરા જેવા લાગીએ. જેમ દેશનો ઇતિહાસ બદલાયા કર્યો એમ ચંપાકલીની ભૂગોળ બદલાવા લાગી ને આજે મારાથી કહેવાઇ નઇ પણ આપણો સંબંધ છે એટલે કહી દઉં કે એ નીકળે ત્યારે મહાવત વગરનો હાથી ટહેલતો હોય એવું લાગે. જોવા લાયક એમનેમ નથી બનાતું સમજયા? એ બેઠી હોય તો ૬ ડ્ઢ ૯ ના સ્ટેજ ઉપર ગાદલા-તકીયા મુકયા હોય એવું લાગે...
"એય કઇ દુનિયામાં ખોવાઇ ગયા? એટલું બોલીને અચાનક એને મને ઢંઢોળ્યો, ઊંઘમાં વાંદરો લાફો મારે ને ચમકીએ એમ હું ચમકયો ને તુર્ત જ બોલી વ્હાલા. આજે દસમી મે થઇ. કંઇ યાદ આવે છે? આજથી તેતાલીસ વર્ષ પહેલા આપણે સંસાર સાગરના જીવન કિતાબનું નૂતન પાનું ખોલેલું.. ને આજે "ચલ મન મોજ કરીએ અને "ટોપા ગ્રૂપે એની ખુશાલીમાં સાંજે સંગીત સંધ્યાનું આયોજન કર્યું છે. બધા કલાકારો આપણી રાહ જુએ છે ચાલો હું ડાઇથી વાળ કાળા કરી દઉ ને
તમે....
હું શું લગાડુ? વાળ હોય તો ડાઇ કરાય ટકલામાં શું લગાડવું? સડક પર તાજો ડામર લગાડયો હોય એવું લાગે અને તું ડાઇથી વાળ કાળા કરીશ પણ ચહેરા પરની કરચલી પર શું લગાડીશ? ચંપાકલીમાંથી ચંપા બા તો થવું જ પડે.... છતાંય ચાલો સંગીત સંધ્યાની મોજ માણવાને મારા સંસારની ૪૩ વર્ષની વાતો વાગોળવા. પણ તમે એ તો બોલો. હું આજે સંગીતમાં કઇ સાડી પહેરું? મે શું કીધું એ.
આજની સંગીત સંધ્યાની વાત આવતા અઠવાડિયે...
શું કહો છો? ઉ